Kultury Bliskiego Wschodu, Kaukazu i Azji Środkowej pozostawały w ciągu tysiącleci w związkach nader bliskich, co odbija się także na sposobie przyrządzania potraw, używaniu podobnych przypraw i naczyń oraz na obyczajach związanych z jedzeniem. Jako podstawowego mięsa kucharze tego rejonu używają baraniny, ale także mięsa wołowego lub cielęcego, jedną z popularnych technik jest pieczenie niewielkich kawałków mięsa na rożnach wraz z warzywami.

Podaje się je często z ryżem. Do najbardziej popularnych jarzyn należy bakłażan. Bardzo rozpowszechniona jest również fasola świeża i suszona, cebula i szparagi. Wiele z przypraw arabskich jest doskonale znanych w Polsce, np. czosnek, nać pietruszki, koper, ostra lub słodka papryka, pieprz, imbir, goździki, cynamon, wanilia, sok cytrynowy.

Ze względu na ogromny zasięg kuchni arabskiej, jej znaczenie w rejonie bliskowschodnim, wpływ na inne kultury, wydaje się ona być jedną z najpopularniejszych w Polsce. Wieloetniczność współczesnych państw arabskich i wielość splatających się lub konkurujących tradycji kulturowych powoduje, że pojęcie "kuchni arabskiej" jest tylko umowne.

Wśród mieszkańców tego rejonu słynna jest tzw. gościnność arabska. Gospodarz sadza gościa na honorowym miejscu i podaje mu "lyb muhammas" (prażone pestki arbuzów) lub "hommos" (groch włoski). Aby zaostrzyć apetyt gospodarz przyrządza doskonałą kawę. I zawsze pamięta o tym, by nie jeść szybciej niż goście - tak nakazuje arabski obyczaj.

Choć poszczególne kuchnie krajów arabskich różnią się między sobą, posiadają wspólne elementy, które najlepiej przedstawić w formie minisłownika kuchni Arabskiej, co uzmysłowi nam zarówno jej bogactwo, jak i oryginalność.

Arabi Khubz – znany u nas jako pita. Tego okrągłego płaskiego chleba używa się do nabierania sosów, przygotowywania kanapek, ale też jako talerza albo łyżki.

Arayess – pita nadziewana jagnięciną z kardamonem, którą smaży się na głębokim oleju.

Ataif – to naleśniki nadziewane owczym serem, orzechami i polane syropem z daktyli.

Baba Ghanoush – dip przyrządzany z grillowanego bakłażana, pasty sezamowej tahini, soku cytryny i przetartego czosnku.

Bamia – to okra (piżmian jadalny, zielone warzywo w kształcie palca) w sosie pomidorowym, duszona wraz z jagnięciną.

Baklava – płaty ciasta nasączone miodem i przekładane masą orzechową.

Basbosa – tarta z kuskusu pieczona z syropem daktylowym.

Ejje – omlet z kardamonem i posiekaną jagnięciną.

Foul – bardzo wolno gotowana pasta z brązowej fasoli i soczewicy, doprawiona oliwą, cytryną i kminkiem.

Jarhis – zapiekanka z rozgniecionej prażonej pszenicy, czosnku i jogurtu.

Kaftaji – ostre, smażone kotleciki z siekaną wątróbką, pieprzem, dynią i cebulą.

Kuskus – jest to danie narodowe z kaszy pszenicznej. Ziarna pszenicy podgotowuje się, po czym rozciera na drobną kaszkę i gotuje na parze, zanurzając w oleju. Podaje się ją obłożoną warzywami i kawałkami mięsa. Królewski kuskus zawiera mięso jagnięce, kurczaka oraz pikantne kiełbaski.

Laban – kwaśne mleko używane zarówno do picia, jak i gotowania jagnięciny.

Labenah – tłusty kremowy ser z różnymi przyprawami używany jak dip.

Sumac – korzenna przyprawa o specyficznym aromacie, używana do doprawiania mięs.

Taklia – pasta z kolendry i czosnku, używana zarówno do marynowania (warzyw i mięs), ale również jako dip.

Zoter – to mieszanka tymianku, majeranku, soli i sumacku, którą doprawia się prawie wszystkie potrawy.

Ten pobieżny przegląd daje wyobrażenie o tej kuchni, a przecież nie wspomnieliśmy o Halva, czyli paście z wytłoczyn sezamowych, orzechów, rodzynek i owoców. O obłędnie słodkich ciastach daktylowych Ma` amul. O wspaniałej paście z cieciorki, pasty sezamowej i czosnku hommous, owczym białym serze, który nosi, niepokojącą nieco Polaków, nazwę jebne. Nie wspomnieliśmy o pilawach, zarówno słodkich, jak tych pikantnych. Nie powiedzieliśmy nic o przepysznej potrawie – mantı, mikroskopijnych pierożkach z mięsem w środku (lub i bez), które polewa się jogurtem z taklia dodając miętę suszoną, oliwę i zoter. Nie powiedzieliśmy, bo kuchnia arabska to kuchnia "tysiąca i jednej nocy". Sami Arabowie mówią, że dali światu jeden cud, jest nim Koran, ale my już wiemy, że dali i drugi – swoja kuchnię.

Źródło: foody.pl